domingo, 20 de mayo de 2018

MIRANOS VIRXE DA FRANQUEIRA




Mírame.
Virxe da Franqueira
Mírame
y prueba mi corazón
que me ciega la razón
quedarme sin tu mirada
y mi alma de ti enamorada
solo desea mirarte.
Mírame.
Mírame,
que con solo mirarme
logras enamorarme.

NOVENA Á VIRXE DA FRANQUEIRA. DÍA 9º IGREXA

Foto de comezos do Século XX da Romaría das Pascuillas na Franqueira

Xa chegamos á fin. Todo está disposto e preparadao para acoller aos milleiros de peregrinos que virán no día de hoxe e mañá  a este Santuario. Hoxe, finalizamos a Novena ás 4,30 da tarde contemplando a María, que une na oración aos apóstolos na espera do Espírito prometido polo Señor. Así nos reúne neste novo cenáculo da Franqueira, para que a nosa pregaria sexa a de sermos recipientes, non pasivo, senón coa nosa propia vida e nosa historia, no que o Señor derrame o seu amor. Fecundidade que comenza na acollida, sincera de que o Señor ven a nosa debilidade. Así como o Fillo encarnou na condición humana cando a "sombra do Espírito veu a María", así tamén, cubre e penetra ata o fondo da alma o don do Señor, fecundidade e vida.

Neste día as parroquias preparan as imaxes que veñen ata o santuario. Explosión de beleza que o inunda todo. Ao contemplar as imaxes da Virxe engalanadas, Ela, a Nai da Igrexa, únenos na beleza da fe e na alegría do Eavanxeo, o seu Fillo.

As ofrendas son signo de que o noso traballo de sementar a terra, de sementar  este mundo coa Palabra de Deus de facer presente a caridade, dará froitos co don do Espírito.

Oremos a María Nai da Igrexa.

Benaventurada Nai de Deus, venerada coa secular advocación da Virxe da Fonte da Franqueira.
Acollidos no teu Santuario invocámoste como Nai da Igrexa e protectora da nosa Diocese de Tui-Vigo.
Ti, acolliches o teu Fillo cun corazón inmaculado, que o levaches no teu seo e o deches a luz, sendo imaxe da Igrexa, nosa nai.
Ti, recibiches ao pe da cruz o testamento do amor e adoptaches coma fillos a todos os redimidos coa morte de Cristo.
Ti, uniches na pregaria aos apóstolos na espera do Espírito e es modelo da Igrexa en oración.
Ti, elevada ao ceo, coidas con amor de nai á Igrexa que peregrina nas nosas parroquias.
Ti, avogada nosa, protexe aos pobres e desvalidos, os doentes e desamparados.
Acompaña as nosas familias, Igrexa doméstica, co agarimo da Nai.
Axúdanos a sermos mensaxeiros do Evanxeo do teu Fillo, que vive e reina co Pai, na unidade do Espírito Santo, por sempre eternamente. Amén


FELIZ DÍA DE PENTECOSTÉS
FELIZ DÍA DAS PASCUILLAS


sábado, 19 de mayo de 2018

NOVENA Á VIRXE DA FRANQUEIRA. DÍA 8º. CRUZ




Hoxe contemplamos neste camiño orante o momento máis duro de María. Aceptar a morte do seu Fillo. Alí, ao pe da crz, está o signo da Igrexa que ve sufrir ao seu fillo. A fe de María, a súa firmeza, o seu saber estar é froito da acción do Espírito. 
A Igrexa Nai dóese pola dor dos seus membros, pero tamén é consciente de que, por pouco que sexa significa a comunión con aqueles que padecen as consecuencias do pecado, os que sufren as inxustizas, os que son liberados. Tamén é saberse firme pola fe na loita frente ao pecado coa misericordia. O patíbulo convértese nun río incesante de misericordia onde se proclama o perdón ao ladró arrepentido, onde se pide e xustifícase polos que cometen o crímen de matar a quen é bondade. Xustificación que nos alcanza a todos nós.
María é testemuña disto convidando así á Igrexa a sermos tamén nós testemuñas do amor de Deus. 
A Cruz é lugar de conversión. O centurión proclama a divindade de Cristo cando o ve morrer, así, a participación na cruz dos irmáns é un lugar para anunciar a Cristo.

Moitas persoas acuden ao Santuario poñer as súas pregarias pedindo polos seus padecementos ou dos seus. Aos pes de María, a Virxe da Franqueira, moitas bágoas atopan consolo, moitas inquedanzas e oracións son escoitadas, moitos laios atopan a tenrura e o abrazo da Nai.

CRUZ
Árbore  que se eleva
canto de vida,
faro de luz,
sabia que renova,
froito de amor,
Cruz.
A Nai, 
atenta,
silencio,
tenrura,
dor,
pobreza,
morte.
No tesouro interior;
firmeza,
forza,
esperanza,
vida.
María, Nai,
unha nova humanidade
nace e espera,
no perdón,
na misericordia,
na redención.
Xa somos fillos
e ti na dor dos débiles,
dos que padecen.
Nai na cruz,
vida.

 (19-05-2018)




Pasade bo día
Xabier Alonso

viernes, 18 de mayo de 2018

NOVENA Á VIRXE DA FRANQUEIRA. DÍA 7º. ALEGRÍA DO EVANXEO




Felices, benaventurados, benditos, alegres... non son unha quimera, senón a identidade do crente. Temos recibido en nós o Evanxeo, a Boa Nova, deixándonos facer polo Espírito, damos vida en alegría, en benaventuranza. 
Feliz María, por teres crido, lle dixo Sabela. Feliz o ventre que nos trouxco a ledicia. Feliz que deu a luz a Boa Nova da Salvación.
En María, somo nós, Igrexa que recibe o Evanxeo, a Cristo, na escoita da Palabra, facéndonos na conversión, na pregaria unánima, no Sacramento e na Caridade. 
Igual que aquela muller berrou no medio da multitude, así os extraños dicían dos primeiros crentes mirade como se aman. 
Quen son admirados? Os que se abandoan en Cristo, saen ao encontro do ferido polo pecado dos homes, do que, provocado pola urxencia do Señor leva a Palabra e o Reino a todas as creaturas, ata a fin do mundo. Non é para que falen ben de un, senón para que xuntos bendigamos ao Señor.
Alegría e evanxeo van xuntas da man.
Invito a que collamos calqueira evanxeo e fagamos unha lectura buscando as veces que se le alegría, gozo, bendición, benaventuranza, felices, e poidamos sorprendernos da mensaxe alegre que ten o evanxeo.

Hoxe como tes a cara?. Tes un sorriso?. Regálallo a todos.

O vindeiro luns a Franqueira será unha explosión de ledicia sana que nace do encontro co Señor, por María e cos irmáns na fe. 
Permíteme que te poña como tes de vivencia que ao rematar a Romaría poñas esta frase ¡Qué ben me fixo vir á Franqueira!. Se non é así revisemos o motivo, porque hainos que pensan que ese día van ser máis felices porque se escedan. Pero canto, polos seus excesos acaban unha mala tarde?. 
Que ben nos fai vivir a nosa fe, ser sanos e ser santos.

Hoxe regalamos estas cantigas de hai moitos anos.


CANTIGAS NOVAS
I
Nosa Señora da Fonte
Virxe santa da Franqueira;
no monte ten a casiña
para todos sempre aberta.
Xentes fidalgas da vila
probes labregos dáldea,
rezando van monte arriba,
a ver a Virxe de pedra.

II
As espigas do centeo
cando a Virxe santa pasa,
bambéanse cará Ela,
para , humildosas, saudala.
E dispois aquel panciño,
do centeo da montaña,
benzoado polá Virxen,
ten dos anxiños a gracia.

III
A caminata foi longa,
e muito as andias pesaban.
De traguer a carga o limbo
a xente quedou cansada.
Mentres a hora non chega
de tornar de novo á casa
os que de lonxe viñeron
ó pe dun freixo descansan.

IV
Dispois de xantar os mozos,
á sombra mol d´un carballo
tanguen as gaitas a dúo
a carón do santuario
E a música ten na tarde
divino son d´himno sacro,
que por ser tan garimoso
baixas´ó ceo a escoitalo

V
¡Adiós Virxen da Franqueira!
¡Adiós naiciña querida!
¡Hastr´o oito de setembre
e pro ano nas “Pascuillas”!
Des d´o teu altar de pedra,
os nosos pasos vixía;
líbranos de peste e fames,
e protexe as nosas vidas.

Benedicto Conde
Faro de Vigo
9 de xuño de 1957

Feliz día

jueves, 17 de mayo de 2018

LAUDES. ORACIÓN DA MAÑÁ NA FRANQUEIRA


Capela das confesións onde nos reunimos cada mañá para a oración de laudes

Desde hai uns meses temos iniciado un pequeno grupo comezar o día rezando. Para isto nos reunimos na capela da penitencia, debaixo da casa rectoral, para a oración de laudes e o oficio de lectura. Esta oración é a que se reza, con salmos e outras pregarias, en toda a Igrexa.
O horario é de lus a venres ás 7,30 da mañá e os sábados e domingos ás 8


NOVENA Á VIRXE DA FRANQUEIRA. DÍA 6º. AQUEL CASAMENTO




Pouquiño a pouco ímonos arrimando ao día grande da Romaría das Pascuillas. A través dos episodios da vida de María imos descubrindo a chamada a renovar a nosa propia vida de fe. Hoxe contemplamos a María compartindo un momento alegre e importante da vida dunha xove parella. Ela, xunto co seu Fillo e os primieros discípulos, participa daquel casamento en Caná. Todos coñecemos o relato no que Xesús comeza a súa revelación, manifesta a súa gloria e medra a fe dos seus dicípulos. Lembremos a palabra que María dirixe aos servintes "facede o que Xesús vos diga". E alá van os criados a enches as tinallas de auga, 600 litros. Unha tarefa silenciosa pero necesaria para que fose convertida en viño anticipando así o banquete das vodas eternas do misterio pascual.
Neste ano imos vendo algúns aspectos da vida da Igrexa.
¿quén son os criados?, pois todos nós, que, acollendo a indicación de María seguimos o mandado do Señor.
¿para que serven as tinas?. Eran das purificacións. Estaban baleiras, o vello rito estaba caduco, a vida estaba valeira de Vida.
Se o que falta é viño ¿encher de auga?. Os riso dos comensais sería grande. Onde ían os criados a botar auga, que cousa máis inútil, pensarían.
Pois así acontece. Unha Igrexa que confía plenamente na palabra de Xesús, e non conforme os criterios do mundo. É o señor quen transforma o caduco, o cansanzo, o que xa non enche, nin alegra, nin da vida. Pero quere que nós, os criados, vertamos a auga.
Comparto convosco a oración que rezan os recén casados diante da Virxe da Franqueira
Oremos polos matrimonios e as familias

ORACIÓN ANTE A SANTÍSIMA VIRXE DA FRANQUEIRA 
DOS RECEN CASADOS NO DÍA DO SEU CASAMENTO

Benaventurada Nai de Deus, 
venerada neste lugar,
coa secular advocación 
de Nosa Señora da Fonte da Franqueira.
Hoxe estamos a celebrar 
este día grande do noso casamento.

Poñemos a nosa ollada en ti 
e deixámonos guiar polo teu exemplo, 
a túa fe, a túa esperanza e o teu amor.
Temos o noso corazón xove disposto para o amor, 
un corazón que soña e reza, 
e que ante ti quere poñer a súa pregaria confiada.

Comezamos un novo proxecto, 
iniciamos unha nova andaina da nosa vida, 
poñemos os nosos mellores desexos no futuro.
Ti, que nas vodas de Caná, 
mostraches o teu corazón atento 
ós apuros dos noivos ó faltarlles ó viño. 
Interce hoxe por nós.
Indícanos o camiño para facer sempre 
o que Xesús, o teu Fillo, nos diga.

Fai que o Señor transforme as nosas vidas, 
que nunca nos falte o viño da alegría, 
o viño da unidade, 
o viño da comprensión e do perdón, 
o viño do entendemento e do diálogo, 
o viño da caridade.
Fai, María, que imitando as virtudes 
da túa familia en Nazaret, 
formemos unha igrexa doméstica, 
comunidade de vida e amor, 
lugar de oración e anuncio do Evanxeo.

Que nunca nos falte a esperanza, 
que irradiemos sempre a alegría fecunda do amor.
Que no noso fogar se aprenda cada día 
que a alegría consiste dicir sempre si a Deus, 
que Xesús é fiel e nunca falla 
e que impulsados polo Espírito 
vivamos na sinxeleza, na oración 
e na alegría serea da felicidade.
Santa María raíña das familias, roga por nós.
Amén.


ahí vai o poema de hoxe

IR DE CASAMENTO
Aquel día era grande, aquela mocidade
cheos de ilusións, de vida e de futuro,
unha nova etapa, un novo tempo,
para estas cousas non hai idade.
Agora, en Caná, non se mira para atrás,
agora é tempo de futuro,
todo fala de unidade
Futuro é fecundidade.
E ti, María, como muller sempre atenta
ollas e observas que o viño está a esgotar.
falas baixo e invitas 
a quen sabes pode darlle bo termo
dando color e sabor alegrando o corazón.
“Facede o que Xesús vos diga”
non fai falta máis palabra
so con que ti o digas
alá iremos e o que Xesús mande
iso faremos.
Enchemos María as pías
de auga fresca ata arriba
pois do que xenerosamente entregamos
o Señor dánolo multiplicado.
Vertemos no corazón baleiro dos homes
auga farturenta que fará o Señor 
converter en viño de alegría e vida.



17-05-2018
Pasade un bo día
Xabier Alonso


miércoles, 16 de mayo de 2018

NOVENA Á VIRXE DA FRANQUEIRA. DÍA 5º. A PARROQUIA, GARDAR NO CORAZÓN



O texto que contemplaremos hoxe no rezo da novena é a escena do xovenciño Xesús que queda no templo de Xerusalén. Despois de tres días na súa busca, atópano no medio dos doutores  dialogando con eles.
Viñan de facer a pregrinación, como nestes días estamos a preparar nas parroquias a peregrinación para acudir á Romaría das Pascuillas.
Resulta chamativa a conversa entre nai e fillo. Un corazón aguriado pola situación e que ante o seu fillo non lle recrimina, senón que abre a unha resposta sincera. Non o xulga, nin lle ameaza, non avengonza diante daquela xente. María lle invita, desde a súa situación persoal a reflexionar no que está a facer. "Mira que teu pai e máis eu adamos cheos de angustia en busca túa". 
Ben a indicar, o que fas ponnos tristes, queremos saber por qué o fixeches, cal é o seu sentido.
A resposta tamén é unha chamada a pensar "non sabiades que teño que ocuparme nas cousas de meu Pai?".
Á luz deste camiño de oración que facemos con María, Nai da Igrexa e na espera do Espírito, convídame a ver:
Que a Igrexa é nai e mestra, educadora. Como tal vive cada unha das situacións dos seus membros. Como educadora necesita desnvolver as actitudes para acompañar e coidar de todos. Saber chamar á reflexión, a dar as ferramentas para que cada quen saiba elaborar o pensamento adecuado para formar a súa conciencia.
Que o primordial é cumprir coa vontade do Pai, non buscar outros intereses. A tarefa da comunidade crente ten no seu cerne anunciar a Salvación, a conversión, a misericordia, a Boa Nova.
Que así como María gardaba todas estas cousas no corazón, sexamos unha Igrexa que garde coma un tesouro o recibido e experimentado en cada momento vendo a salvación e intervención de Deus.
Unha Igrexa, coma o fogar de Nazaret na que nos preocupemos e coidemos uns dos outros.

Así, cada parroquia e este santuario, necesitamos desenvolver as accións e tarefas como expresión da efusión do Espírito. Netse lugar, onde María se preocupa por nós, como signo da Igrexa, hospital de campaña, moitos corazóns doentes pola angustia, moitas persoas feridas pola desesperanza e a tristura, moitos golpeados pola enfermidade, veñen buscar consolo e sosego na tenrura da nosa Nai. Queremos neste día renovar o noso compromiso na tarefa pastoral ao servizo dos que necesitan axuda.

GARDAR NO CORAZÓN

Pascua de liberdade,
Pascua vida que Deus entrega,
a Xerusalén saíches, e fixeches o camiño,
pobo peregrino que agradece, loa e bendice
a quen nos liberta e da vida.
Na comitiva vai o novo Moisés
que vai a casa do Pai
para falar cara a cara como aquel no deserto
que dialogaba como un amigo.
A tenda do encontro, templo dun pobo,
un pobo en camiño, que sabe que é certo,
chegar á fin, a pascua do tempo eterno.
E queda no santuario, e van pasando os días
e o corazón de María
busca, busca e atopa a quen non está perdido
el ben sabe onde hai que estar.
No medio daquel lugar
a sabedoría queda manifesta,
doutores e sabedores da lei
que sorprendidos escoitan e calan.
Axúdanos María a gardar no corazón,
ensínanos a contemplar a sabedoría
que busquemos en todo
facer o que o Pai nos manda


AQUI TES O ENLACE PARA ESCOITAR OS CANTOS DA CELEBRACIÓN DA MISA SOLEMNE DA ROMARÍA DAS PASCUILLAS





Xabier Alonso
(16-05-2018)